Toen er een uitnodiging in mijn mailbox kwam om te werken op Dance Valley hoefde ik niet lang na te denken.

Het zou de eerste keer zijn dat ik op dit festival zou werken, aangezien ik alle vorige jaren tijdens dit festival altijd op een zonvakantie ben geweest om de Nederlandse zomer te ontvluchten.

Dit jaar had ik die vakantie er al op zitten en kon ik weinig anders dan gehoor te geven aan deze lokroep. Wat volgens mijn collega’s en vrienden algemeen bekend is, is dat het festival ook wel bekend staat als ‘Plens Valley’.

Dit omdat het op dit feest elk jaar met bakken uit de hemel komt, waardoor de vaak met poncho en afgetrapte sportschoenen bewapende bezoekers genoodzaakt zijn zich een weg van tent naar tent te banen over het modderige festivalterrein.

Ook dit jaar liet de regen ons niet in de steek en kregen zowel de bezoekers te maken met stortbuien en een blubberige ondergrond.

Gelukkig sta je als barpersoneel droog in een tent en lach je misschien een klein beetje als je de festivalbezoekers wanhopig en soms tevergeefs ziet zoeken naar een schuilplek.

Onze bar was verdeeld in twee verschillende tenten, één voor ongeveer 25 man en één voor ongeveer 15 man.

We stonden op het bijna ironische ‘Solid Ground’-terrein tussen de overdekte zalenvan DJ Eric Prydz en SudBeat.

De bezoekers vonden in het afdakje van beide tenten een prima plek om te schuilen voor de regen en al gauw stond het twee rijen dik met mensen die een drankje wilden bestellen, omdat ze wisten dat het niet gauw zou opklaren en dat ze maar het beste van de situatie moesten maken.

Het barpersoneel bleef ondanks het noodweer vrolijk en mede dankzij enkele vrolijke deuntjes van Eric Prydz bleef de sfeer onder het barpersoneel opperbest!

Om aan de behoefte van de klant te voldoen moet er vanuit de koelcontainer zo snel mogelijk allerlei drank gehaald worden. Door de modder werd dit proces op Dance Valley echter hevig bemoeilijkt.

Voor iedereen die af en toe op en neer naar de koelcontainer moest lopen betekende dit natte voeten en voor de meiden soms uitgelopen mascara, maar dit mocht de sfeer achter de bar niet drukken.

Ook de pogingen om de wegen naar buiten iets meer begaanbaar te maken door kartonnen dozen op de grond te leggen mislukte jammerlijk door de buien die op ons en het uitgeklapte karton neerklapte.    
                                
Het eten was prima in orde; ’s middags had ik gekozen voor een lekkerbekje met bijbehorende saus, maar de kip bleek ook een hit te zijn (getuige de rij voor de kipliefhebbers).

Tussendoor werd onze behoefte naar energie beantwoord door Karel, die als een soort suikeroom met een enorme pot snoep langs al het barpersoneel ging om uit te delen.

’s Avonds konden we van de twee van de barrunner gekregen muntjes halen wat we wilden. De kipburger en het broodje frikadel met mayonaise en curry ging er goed in en was een welkome maaltijd!

Doordat er goed doorgedronken werd en aan het begin van de dag de koelcontainer al niet echt vol zat, was het tellen van de eindvoorraad gemakkelijk.

Een deel van de bar mocht blijven staan, omdat de week er na Dutch Valley plaats zal vinden. Het voordeel van snel je bar klaar voor inspectie hebben, is dat je daarna als een van de eerste groepen je welverdiende geld krijgt.

Het was een goed, maar nat feest. Bezoekers maakten er het beste van, aan het barpersoneel heeft het in ieder geval niet gelegen!

Maarten Sipman, 8 augustus 2011