06.02.12

Op zaterdagavond 4 februari 2012 had Horeca Uitzendbureau Grote Feesten een klus in de Heineken Music Hall. Doordat er een personeelsuitje van de HMH-medewerkers bij de ‘Red Bull: Crashed Ice’-races te Valkenburg was, waren er veel mensen via het uitzendbureau nodig. Deze muziektempel wordt gekenmerkt door haar enorme feesten en grote artiesten.

De bar ziet er strak uit en is prettig om in te werken, je moet (in tegenstelling tot het ‘De Wit’-systeem) zowel de bestelling opnemen, afrekenen en klaarmaken. Zelf had ik sinds lange tijd niet meer in de HMH gewerkt, de laatste keer was in maart vorig jaar bij Hed Kandi, een geweldig feest.

Deze avond werd helemaal een primeur voor mij, het was een concert van een Turkse dame (lees: bejaarde). Ik heb nog nooit een concert meegemaakt in dit immense pand, laat staan eentje van een artiest die ik niet kan verstaan.

Eurovisiesongfestival

Alleen historici en Triviantspelers zal de naam AjdaPekkan wat zeggen; deze 65-jarige vrouw werd tweede op het Eurovisiesongfestival van 1980 dat toentertijd in Nederland gehouden werd.

Na deze introductie te hebben gegeven, is het misschien wel te raden dat het publiek enkel en alleen uit Turkse mensen bestond, wanneer je goed keek zag je af en toe een verdwaalde Nederlander, maar die was dan wel echt een ‘bedreigde diersoort’.

Ik sta altijd vrij open voor nieuwe ervaringen en werd positief verrast door Ajda. Voor een 65-jarige maakte ze er een geweldige show van, de muziek was opzwepend en lekker om in te werken. Ik stond op het begin bij bar Pathé, de voormalige ‘bar links’, welke perfect zicht had op het podium.            

Erg druk is het aan de bar is het van half acht tot elf uur nooit geweest, misschien komt dat doordat het erg koud en glad was in Nederland. Er kwamen echter wel voldoende klanten om op te merken dat hoewel de artiest dan misschien bejaard mocht zijn, het publiek verre van oud was. Er waren veel Turkse mannen van rond de dertig of vijfendertig jaar, de vrouwen waren overwegend vijf of tien jaar jonger.

Geld

Daarnaast bleek dat de Turkse bezoekers een groot bestedingspatroon hadden, ze smeten werkelijk met geld. Bier werd vrijwel niet gedronken, mixdrankjes met Bacardi Razz of Grey Goose-wodka (de laatste is puur te verkrijgen voor 7 muntjes (8,75 euro)) des te meer.

Dit werd helemaal duidelijk toen ik naar de ‘Beatbox-bar’ werd gestuurd om te helpen op de afterparty van het concert. Het werd me opeens duidelijk waarom alle ‘oude’ mannen overwegend één of twee vaak aantrekkelijke Turkse vrouw(en) naast hen hadden staan.

Waar een pauw zijn staart laat zien om vrouwen te versieren, lieten deze mannen maar wát graag een pakketje met opgevouwen ‘vijftigjes’ zien met de bijbehorende vraag of ze niet ‘cash’ konden betalen. Het is niet zo dat deze mannen niet wisten dat de betalingen in de HMH in door het bedrijf verstrekte muntjes gaat, ze wilden graag laten zien hoe vermogend en welvarend ze wareno m de objecten in hun omgeving te imponeren, dit wordt ook wel eenalphamannetjescultuur genoemd.

Desalniettemin waren de bezoekers vriendelijk en het concert kan als knus en gemoedelijk worden beschouwd. De afterparty gaf meer de voorkeur aan wat meer spectaculaire en populaire houseklanken waardoor deze vooral werd bijgewoond door de types die je ook tegenkomt op feesten als Dirty Dutch. Een erg gezellig feest, mede mogelijk gemaakt door mijn collega’s, met een muziekstijl die ik op het eerste gezicht niet had verwacht!

Maarten Sipman, 6 februari 2011