Op
Koninginnedag mocht een aantal afgevaardigden van
Horeca Uitzendbureau Grote Feesten aantreden voor een nieuw technofestival op het Weststrand, nabij de Houthavens in
Amsterdam.
GateCrashers presenteerde in samenwerking met TWSTD het Koninginnedagfestival ‘God Save The Queen’, maar voor het gemak werd het feest ‘GateCrashers’ genoemd.

Diverse collega’s zijn later op de lijst erbij gezet, omdat de kaartverkoop (kaartjes waren vijf euro per stuk) redelijk rap ging. Ook het weer deed haar uiterste best om de drankverkoop te opti- en maximaliseren.
In de zon werd de bijna tropische temperatuur van 25 graden Celsius met gemak gehaald. Het feest begon rond elf uur en had zijn einde om acht uur ’s avonds, aangezien de meeste
mensen de volgende dag waarschijnlijk weer zouden
werken.
GateCrashers werd dus gehouden op een strand. Hier moet wel bij vermeld worden dat het geen echt strand was. Er lag inderdaad zand, zoals op een echt strand, maar de zee was nergens te bekennen.
Daarentegen waren de mooie dames die normaal altijd op een zonnige dag langs het
strand paraderen weldegelijk aanwezig. Wanneer je niks te doen had kon je je met je collega’s verwonderen over de schoonheid van een aantal van deze vrouwen.
Werken op het feest
Rond de klok van half 11 (30 minuten voor barindeeltijd) verzamelden de collega’s zich midden op het festivalterrein, welke misschien wat kleiner was dan verwacht. Ook toen was het al geen straf om buiten te moeten staan en er werd zo lang mogelijk gerekt om de koude koelcontainer in te gaan om de drank te verspreiden.
Voordat we konden beginnen werden we toegesproken door barrunner
Twan van Dongen, die vertelde dat er ruim 5000 kaarten voor het feest waren verkocht. We konden ons, mede door een gigantisch goed weersvooruitzicht, opmaken voor een dag hard werken.
Niks bleek echter minder waar; rond drie uur had ik, als aanvuller, helemaal niks te doen. De reden: alle andere dancefestivals in Amsterdam waren uitverkocht en duurder, waardoor mensen liever binnen bleven, omdat het anders zonde van het geld was om het feest vaarwel te zeggen.
Weinig festivalbezoekers
Dit was op GateCrashers niet het geval. Door de lage entreeprijs van vijf euro per kaartje was de keuze om te vertrekken richting huis of het bruisende centrum van Amsterdam sneller en gemakkelijker gemaakt dan wanneer je meer had betaald voor je kaartje.
Diverse collega’s hadden ook al andere taken toebedeeld gekregen. Zo was het bijvoorbeeld nodig dat er één of twee collega’s bij de ingang zouden staan om ook mensen zonder kaartje binnen te laten komen om zodoende de sfeer, maar met name de drank- en snackverkoop te stimuleren.
Ik heb verhalen gehoord dat bezoekers, na het doen van een gek dansje of een trucje, gratis het terrein op konden om te feesten. Het geeft in ieder geval aan welke grote maatregelen een organisator soms moet nemen om de opbrengst van een
feest te laten toenemen.
Daarnaast was het zo dat het feest dertig minuten later dan de aanvangstijd begon. Dit was het geval, doordat er niet voldoende beveiligers en medewerkers waren om de nooduitgangen te bewaken.
Andere collega’s werden voor deze taak gevraagd, hetgeen geen straf was, mits je je zonnebrand niet vergeten was. Er werd een schema gemaakt waarin de collega’s bij de nooduitgangen steeds werden afgelost, zodat je niet uren na elkaar in de brandende zon hoefde te staan.
Goede artiesten
Aan de artiesten kan het niet hebben gelegen. Er waren best een aantal grote namen uit de techno- en dansscene uit de hoge hoed getoverd om het feest nog wat extra kracht bij te zetten.

Hierbij kun je denken aan ‘goodold’ Marco V, Isis, Bart Skils en ‘the oneandonly’ Paul Oakenfold. Het enige vervelende was dat de twee podia die GateCrashers rijk was vlak naast elkaar stonden, waardoor je vaak terechtkwam in een soort van mengelmoes van verschillende stijlen.
Leuke barpersoneel
Doordat het bezoekersaantal zo tegenviel was er genoeg tijd om je collega’s te leren kennen. Dat is misschien nog wel het leukste van het
werk; het leren kennen van nieuwe mensen.
Per feest heb je wel een paar nieuwe collega’s en het is leuk om hun verhaal te horen. Sommigen hebben twee kinderen en hebben een totaal ander beroep dan dat je bij hen zou verwachten, anderen beginnen net met een studie en staan aan de vooravond van een nieuw hoofdstuk in hun leven.
Het
festival was een van de makkelijkste om op te werken, helemaal omdat het weer goed meewerkte, de bezoekers achterbleven en je collega’s allemaal erg gezellig waren.
Koninginnedag is altijd leuk om op te werken; het publiek is altijd op zoek naar een goede tijd en het is grappig om te kijken naar alle zwaar uitgedoste bezoekers (met op zo’n warme dag als deze de vrouwen als absolute uitblinkers).
Ik spreek namens een groot aantal van mijn collega’s als ik zeg: ‘Volgend jaar weer!’
Maarten Sipman, 13 mei 2011